Klasy integracyjne

Klasy integracyjne

Czym jest integracja?


Termin integracja robi od jakiegoś czasu coraz większą karierę. Jest stosowany w wielu dziedzinach wiedzy i życia. Integracja to łączenie się, scalanie. W szerokim znaczeniu wyraża się we wzajemnym stosunku pełno –
i niepełnosprawnych, w których są respektowane takie same prawa, liczą się takie same wartości, a obu grupom stwarza się identyczne warunki do wszechstronnego, maksymalnego rozwoju. Poparcie dla idei integracji wyraża się
w przyznawaniu takich praw osobom niepełnosprawnym, jakie posiadają ludzie w pełni sprawni. Możliwości te pojawiają się w społecznościach, w których przełamane zostały bariery ignorancji i zaakceptowano ludzi niepełnosprawnych jako pełnowartościowych i pełnoprawnych członków społeczeństwa.

Obecność dzieci i młodzieży o specjalnych potrzebach edukacyjnych w szkołach powszechnych jest ideą, za którą przemawia długofalowa koncepcja społecznego ładu kształtowana z różnych pobudek- ustrojowych, politycznych, ekonomicznych czy religijnych. Pojecie integracji jest kluczową kategorią nowoczesnego myślenia o osobach niepełnosprawnych, myślenia człowieka żyjącego w XXI wieku. Nie chodzi tylko o zagwarantowanie prawa do edukacji dzieciom niepełnosprawnym z pełnosprawnymi, lecz przede wszystkim o przygotowanie dzieci niepełnosprawnych do życia w społeczeństwie ludzi pełnosprawnych.

Dzieci niepełnosprawne były zawsze częścią ogólnej populacji dziecięcej, ale w różnym stopniu i z różnym skutkiem wychowywały się i kształciły w normalnych formach szkolnych, często z braku odpowiednich szkół czy ośrodków dla dzieci niepełnosprawnych. Izolowanie dzieci specjalnej troski, odseparowanie ich od zdrowych kolegów, masowej edukacji i szkoły wydaje się niesłuszne i niemoralne.

Uważamy, że obecność dziecka niepełnosprawnego w szkole masowej oraz kształcenie integracyjne mają sens i są korzystne. U uczniów niepełnosprawnych obserwuje się istotne zmiany w rozwoju emocjonalnym – wzrost poczucia własnej wartości, samooceny, pewności siebie. Ich dotychczasowa postawa wycofująca ustępuje potrzebie nawiązywania kontaktów, także z pełnosprawnymi rówieśnikami. To mobilizuje do rozbudzania ambicji i naśladowania pozytywnych wzorców. Uczniowie niepełnosprawni intelektualnie stają się bardziej komunikatywni i samodzielni. Czują się dowartościowani, gdy np. okazują się sprawniejsi fizycznie w rywalizacji sportowej. Często piękniej rysują i malują.

Ale integracja służy nie tylko dzieciom niepełnosprawnym. U dzieci pełnosprawnych kształtuje się umiejętność życia
z niepełnosprawnymi i ich akceptację, która nie oznacza jedynie tolerancji, ale także więź z niepełnosprawnymi kolegami. Przede wszystkim uczą się traktowania odmienności jako czegoś naturalnego, niewzbudzającego sensacji czy zażenowania; ponadto opiekuńczości, solidarności, troskliwości, umiejętności współżycia z innymi. Kontakt dziecka sprawnego z niepełnosprawnym kształtuje właściwą postawę wobec innych ludzi, skłania do większej otwartości
i wyrozumiałości. Możliwość porównania własnych ograniczeń i trudności z codziennymi zmaganiami dzieci niepełnosprawnych uczy pokory i cierpliwości w pokonywaniu życiowych przeszkód.

Dlatego tak istotne jest wpajanie idei integracji już od najmłodszych lat oraz nawiązywanie i pielęgnowanie kontaktów pomiędzy osobami sprawnymi i niepełnosprawnymi. Taka postawa przynosi obu stronom nie tylko wiele satysfakcji
i radości, ale przyczynia się również do tego, że otaczający świat staje się bardziej przyjazny.